و من از پنجره بسته تنهایی ها

به کدامین رویا

با تو از روشنی روز دگر خواهم گفت

تو مرا می دانی تو مرا می فهمی

و من از خجلت تکرار غمت

داغی از تاریکی بر دل خود دارم

تو به من میگویی

انچه بگذشت گذشت

ولی از امدن فردایش ترسانم

روزی همچون دیروز

روزی همچون امروز

که به تکرار مکرر باقیست

به کدامین باور من بتو خواهم گفت

کز پس فردا

بهترین روز خدا خواهد بود؟

گاه گاهی که به تکرار تو دل می بندم

در دل خسته به رفتار خودم می خندم

شاهد مرگ خودم هستم و با اینهمه تو

در خیالت که از این حادثه ها خرسندم

آب شد تک تک اعضای درونم اما

بی سبب دل به خوشی های سفر می بندم

و بدان و بدان

دل بتو داده ام ای ناز گل دلبندم

تو در اندیشه گلها ی بهاری اما

من به تکرار بد حادثه ها می خندم

و نمی دانستی

من به چه دلهره از باغچه همسایه

سیب را دزدیدم

باغبان از پی من تند دوید

سیب را دست تو دید

غضب آلوده به من کرد نگاه

سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

و تو رفتی و هنوز

سالهاست که در گوش من آرام آرام

خش خش گام تو تکرار کنان

می دهد آزارم

و من اندیشه کنان

غرق این پندارم

که چرا خانه کوچک ما سیب نداشت

سخت در درک لغاتش مانده بود

ترجمه می کرد شلغم را کلم

کشک را یاقوت و دفتر را قلم

گاه تابستان میان پشت بام

بعد ده ساعت تلاش مستدام

تازه می فهمید مریم ماری است

یا ژیان از دوستان گاری است

بس که با او انگلیسی کار کرد

خویشتن را عاقبت بیمار کرد

انگلیسی در کف او موم شد

لیک آخر سکته زد مرحوم شد

لبخنده ات روحی بهاری داشت ای سبز

                              باغ کلامت بوی یاری داشت ای سبز

                                                                 ابروی تو از ابر رحمت بود پر پشت

چشم تو شوق آبیاری داشت ای سبز

                              دست تو از سرپنجه خورشید می گفت

                                                                کوه از تو پای استواری داشت ای سبز

عمرت چو دریا خشم توفان داشت در مشت

                              مرگت خروش سیر جاری داشت ای سبز

                                                                 داغ تو خواهد ماند در دل، عاشقان را

                                                                 تاریخ خواهد سوگواری داشت ای سبز

                  چرا بر برگ، شبنم می نشیند

                                  چرا آلاله های باغ سرخند

                                                       چرا بر روی گل غم می نشیند

 چرا باران همیشه قطره قطره است

                چرا در خانه ها دریا نداریم

                          چرا در باغچه یا توی گلدان

                                       گلی یا برگی از رویا نداریم

چرا پروانه ها معنای عشقند

               چرا گلزارها شاداب و سبزند

                             چرا قلب بیابان لاله گون است

                                          چرا چشم شقایق رنگ خون است

چرا در هر کتابی آسمانها

               همیشه آبی و خوشرنگ هستند

                                     چرا هیچ آسمانی رنگ غم نیست

                                                               چرا مردم خدا را می پرستند

اگر چه این بیان آرزو بود

                        و لی آخر چرا زیبا نباشیم

                                               چرا یکبار چون بال پرستو

                                                                     چرا یکبار چون دریا نباشیم؟

برای تو شب مانند روز روشن است و ظلمات مانند روشنی درخشش دارند.

شعر از: مارتین لوتر لینگ

فیلسوف سیاه پوست آمریکایی 

آفتاب روشن دنیای من

دوست دارم با تو باشم روز و شب

ای تو امروز منو فردای من

خنده ای کن در نگاهم گل بکار

ای بهار خرم زیبای من

تا می آیی چشمهای تو مرا

می برد با خود به شهر آفتاب

شهری از جنس بلور، از جنس نور

شهری از جنس نسیم، از جنس آب

دست خود را می سپارم دست تو

پا به پایت می دوم در کوچه ها

مثل یک گنجشک شادی می کنم

چون کبوتر می پرم شاد و  رها

بی تو این خانه مساوی با سکوت

بی تو درها بسته چون دیوارها

پنجره یک قاب خالی از بهار

قاب خالی از صدای سازها

با تو اما پنجره گل می دهد

قاب عکسی از بهاران می شود

بوی شادی خانه را پر می کند

بر لب ما خنده مهمان می شود

گونه هایت خالی از گل بوته است

خنده ای کن تا که گلها بشکفند

غنچه های مهربانی باز هم

در حیاط خانه ما بشکفند

دستهایت شاخسارانی سبز

می تکانی سایه اش را بر سرم

تا نسیم مهربانی می وزد

در هوای شانه هایت می پرم

خستگیهای تو کی کم می شود؟

کار خود را می شود کمتر کنی

می رسد آن لحظه خوبی که تو

در کنارم خستگی را در کنی

خانه ای دارد کنار ابرها

مثل قصر پادشاه قصه ها

خشتی از الماس و خشتی از طلا

پایه های برجش از عاج و بلور

بر سر تختی نشسته با غرور

ماه برق کوچکی از تاج او

هر ستاره پولکی از تاج او

اطلس پیراهن او آسمان

نقش روی دامن او کهکشان

رعد و برق شب صدای خنده اش

سیل توفان نعره توفنده اش

دکتر علی شریعتی